ეტლით მოსარგებლის წერილი ქალაქს

ავტორი: დიანა ჯაშიაშვილი

ბევრჯერ მიოცნებია, თავისუფლად მესეირნა ჩემს ქალაქში, რომელიც ძალიან მიყვარს და მათბობს. მის ქუჩებში სიარული მუდამ იმ პერიოდს მახსენებს, როცა ეტლით სარგებლობა არ მჭირდებოდა. ბედნიერი ვიქნებოდი, რომ ყოფილიყო თუნდაც რამოდენიმე ადაპტირებული ტრანსპორტი, რათა თავისუფლად შემძლებოდა ერთი ქუჩიდან მეორე ქუჩაზე გადასვლა; ყოფილიყო კაფე-ბარები, სადაც შესვლა დამოუკიდებლად შემეძლებოდა.

დიკ.

საოცარ ენერგიას გრძნობ როცა სავარძლიდან გადმოდიხარ აღარ ხარ შებოჭილი და დაბმული, თითქოს ისევ შეგიძლია სიარული და უბრალოდ ზიხარ ისვენებ ახლა უცებ წამოდგები და გაივლი . აქ ბავშვობაში ბევრს დავრბოდი და მიხაროდა გაზაფხულის თითოეული ენძელა, მიწას ვეხები და სიცოცხლის ძალას ვგრძნობ სამყაროს სურნელი ჩავისუნთქე არ მეგონა თუ ოდესმე ასე ძალიან შემიყვარდებოდა ჩემი ჯოჯოხეთი მან ხომ ამდენი რამის დანახვა და შეგრძნება მასწავლა და მერე რა რომ მიწას ფეხს ვერ ვადგამ მე ვოცნებობ ისე ტკბილად რომ უფრო მეტის შეგრძნება შემიძლია.

როცა შენ არ ჰგავხარ სხვებს

ფიზიკური პრობლემების მქონე მრავალ ადამიანს რცხვენია გარეთ გამოსვლის მხოლოდ იმიტომ, რომ ისინი ისეთები არ არიან, როგორც სხვა ადამიანები. შესაძლოა ისინი სხვანაირად დადიან, ლაპარაკობენ ან სხვანაირად გამოიყურებიან, ვიდრე დანარჩენები.

გარიყულობა. როგორ არ უნდა იყო გარიყული

ავტორი: დიანა ჯიშიაშვილი

ყოველ ადამიანში არსებობს ისეთი განცდა, როგორიც არის გარიყულობა. ჩვენ ვრიყავთ ვიღაცას ან ვიღაც გვრიყავს ჩვენ. თითქმის ყოველთვის ადამიანები უარყოფენ ერთმანეთს ძალდატანებით. მხედველობაში მაქვს წყენა, საკუთარ თავში ჩაკეტვა, გაქცევა სხვებისგან და გულჩათხრობილობა.

საავადმყოფო როგორც მაღაზია

ავტორი: დიანა ჯიშიაშვილი ნაცნობი გარემოა… აქ თავს არც ისე ცუდად ვგრძნობ. არაფერი არ არის უცხო ისევე, როგორც საკუთარ სახლში. აქ საკმაოდ თბილა, მაგრამ სახე და ხელები მეყინება. კედლები ყოველთვის ცივია საავადმყოფოში, – შეღებილი ცივ ფერებში, – მაგრამ ეს უკვე ჩემთვის საავადმყოფო არ არის. მაღაზიას ჰგავს, სადაც ჯანმთელობის საყიდლად მოვედი, ან თამაშს,